Bazı haberler vardır...
Manşeti küçüktür.
Ama insanın içine kocaman oturur.
Adana'da bir halı yıkamacısı...
Battaniyenin arasından üç cüzdan çıkıyor.
İçinde yirmi bin lira...
Bir miktar döviz...
Kartlar...
Ve insanın karakterini ölçen görünmez bir terazi...
Adam hiç düşünmüyor.
"Bu benim değil" diyor.
Telefon ediyor.
Kapıya kadar götürüyor.
Hikâyenin kahramanı para değil aslında.
Vicdan.
***
Eskiden buna haber bile denmezdi.
Çünkü doğruluk normaldi.
İnsan bulduğunu sahibine götürürdü.
Komşu komşunun anahtarını saklardı.
Bakkal veresiye defterine isim yazarken kefil istemezdi.
Çocuklar yere düşen parayı önce etrafına bakarak "Kimin?" diye sorardı.
Şimdi...
Bir adam emaneti teslim edince ülke şaşırıyor.
Çünkü dürüstlük haber oldu.
İşte acı olan da bu.
***
Asıl şaşırtan ise yaşlı kadının ilk sözü...
"Param bulundu." demiyor.
"Poşetim nerede?" diye soruyor.
Ne garip...
Hayatımız biraz da o poşetlere benzemiyor mu?
Bazen içindekini unutuyoruz.
Kabına takılıp kalıyoruz.
Para geliyor, gidiyor.
Ama güven...
O kolay bulunmuyor.
***
Halı yıkamacısı Mehmet Emin Evşin'in söylediği bir cümle ise bütün bu hikâyenin özeti aslında:
"Babamız bizi böyle büyüttü."
İşte mesele tam da bu.
Kanun değil.
Kamera değil.
Ceza korkusu değil.
Terbiye...
Evde öğrenilen, ömür boyu taşınan o sessiz eğitim.
Çocuk babasını seyrederek büyüyor.
Baba emaneti sahibine veriyorsa...
O çocuk da verir.
Baba hileyi marifet sayıyorsa...
O çocuk da öyle yaşar.
Karakter, miras kalan tek servettir.
***
Bugün milyonlarca lira kazanıp güven kaybeden insanlar var.
Ve bir de...
Bir battaniyenin arasından çıkan parayı sahibine götüren, belki de cebindeki son parayla eve dönen insanlar...
Hangisi gerçekten zengin?
Bence cevabı banka hesaplarında aramayın.
Vicdanda arayın.
Çünkü insanın gerçek serveti...
Cüzdanında taşıdığı para değil...
Başını yastığa koyduğunda rahat uyuyabilmesidir.
O gece...
En huzurlu uyuyan kişi...
Parasını bulan kadın mıydı...
Yoksa emaneti eksiksiz teslim eden halı yıkamacısı mı?
Ben cevabı biliyorum.
Sayfa başına git