Devletler iyi niyetle değil, ihtiyatla ayakta kalır.

Ermenistanla, Ermenilerle ilişkiler bağlamında tarihe not düşüyor ve diyoruz ki..
Kırılırız...
Üzülürüz...
Canımız yanar...
Sonra da ilk unutan yine biz oluruz.

Çünkü merhamet bizim mayamızda vardır.

Ama devletler, merhametle değil; hafızayla yaşar.

Milletler de öyledir.

Dostluk elbette değerlidir.
Komşuluk elbette kıymetlidir.
Barış, her zaman savaşın önünde tutulmalıdır.

Fakat barış ile hafızasızlık aynı şey değildir.

Türkiye, bulunduğu coğrafyada nice acılar yaşamış bir devlettir.

Osmanlı'nın son döneminde Anadolu'nun birçok köşesinde hayatını kaybeden yüz binlerce Türk ve Müslüman'ın acısı hâlâ ailelerin hafızasında yaşamaktadır.

Cumhuriyet döneminde ise dünyanın dört bir yanında görev yapan diplomatlarımız, aileleriyle birlikte Ermeni teröristlerce hedef seçildi.

Çocuklarının gözleri önünde vurulan büyükelçiler...
Masalarında şehit edilen konsoloslar...
Sadece Türk oldukları için öldürülen devlet görevlileri...

Bunlar roman değildir.

ASALA'nın kanlı terör kampanyasının bıraktığı gerçek izlerdir.

Bir millet bunları unutursa...

Yarın aynı acıları yeniden yaşamaya mahkûm olabilir.

Uluslararası ilişkilerde el sıkışılır.

Masaya oturulur.

Yeni sayfalar açılır.

Buna kimsenin itirazı olmaz.

Ama yeni sayfa açmak demek, eski sayfaları yakıp kül etmek değildir.

Devlet aklı, geçmişi sırtında taşır.

Çünkü tarih, yalnızca dün değildir.

Yarının sigortasıdır.